2004-04
OPEN DE POORT!

Je zou niet gisteren
of morgen moeten leven
maar vandaag

toon me wie je werkelijk bent
open die poorten en rameide het fort,
open al je zintuigen!

ik weet niet of jij zo’n kind was?
een kind dat zowel
naar binnen als naar buiten kon kijken,

een kind dat bladerde in boeken
een kind dat prenten en foto’s naar binnen
werkte alsof het snoep was.

Ongevaarlijk?

Alleen al door naar foto’s te kijken
(ook al gebeurt er eigenlijk niks)
begin je te hinkelen, ook al

loop je op twee benen, ook al
probeer je te vergeten dat het
vandaag al weer negen elf is.

Pas toch op dat je niet een oude
vrijer wordt
de oude prent achter glas,

pas toch op en zorg dat je met je handen
de grond blijft raken, controleer of je
genoeg eelt ontwikkeld hebt

om op eigen benen
van poort tot poort van stad
tot stad te gaan

door muren van anderhalve meter dik
en zeven meter hoog
muren van steen die ons kwellen
met hun afwezigheid

mensen die als muren,
burchten of façades zijn.

Pas toch op! Ook al is het
verleidelijk, negen elf wat maakt het uit
om te beweren dat Haarlemse bloemen
de taal van het stadhuis zouden spreken,

zodat vertwijfeld klinkt:

‘het conditioneren van het aangewezen gebied
door het op zodanige wijze
begeleiden en doen plaatsvinden van
veranderingen, dat het geheel, de tweede auto,
de camper, de urban villa en het vakantiehuis geen
of zo weinig mogelijk schade ondervinden.’
Gesloopt
gevangen in haar perversie
het kloppend hart van de mamba
dat onder schitterend zwart asfalt ligt,

wanneer de zon schijnt,
wanneer het in alle grote steden stinkt,
wanneer je adem op het nippertje gered
fris als zeewind blaast

negen elf
terwijl gewacht wordt
op groen licht

negen elf, negen elf, wat negen elf!
mijnheer de stadsdichter!
laat ons leven meer zijn
dan een bloem, een vis, of
een vogel in de lucht…

kom toch niet aan
zuinig te zijn met ons geld en werk,
te kiezen voor het leven,

zonder welvaart geen welzijn,
wie zal anders de rekening betalen?
mijnheer de stadsdichter!
laat ons leven meer zijn
dan een bloem, een vis, of
een vogel in de lucht…

Attentie, alstublieft. Attentie.
Hier en nu, jongens en meisjes.
Dat willen jullie altijd vergeten.

Here and now, You forget to pay
attention to what’s happening...

Middeleeuwse poorten, muren en wallen,
verdwenen? De Twin Towers verloren?

Eerst mooi plechtig, toen verwaarloosd en
toen het was een jubileum herdachten wij,
plaatsten een steen voor een steen,

vergaten beleefd als wij waren
leeg en kaal te worden, dachten aan de
prijs van de bloemen toen de ingehuurde spreker

in een bijzin liet vallen dat er
veel stof tussen de plaat en het glas was gekomen,
wat wij herdachten,

de pijn van het vergeten, het uitstel van
hoe lang nog,
het eventueel morgen om een nest te bouwen.

iets eigentijds
omdat wij niet zwijgen kunnen.

Onder de bruggen snakt het stilstaand water,
dat mansdiep in de singels staat,
naar TIJD maar is het toch duidelijk
een koets met zeven paarden
die hier onder onze benen op wolkjes zweeft,

ik
ik die hard naar
mijn moeder ren
die bij welke? poort op mij wacht
waar groene gele en blauwe
bloemen groeien

moeder waar ik beurtelings in en uit
wil kruipen
moeder die zegt

kindje toch,
je zou niet gisteren of
morgen moeten leven
maar vandaag

niet gisteren
niet morgen
maar vandaag!

Gesloopt
gevangen in haar perversie
het kloppend hart van de mamba
dat onder schitterend zwart asfalt ligt,

wanneer de zon schijnt,
wanneer het in alle grote steden stinkt,
wanneer je adem op het nippertje gered
fris als zeewind blaast

negen elf
terwijl gewacht wordt
op groen licht

negen elf, negen elf, wat negen elf!
mijnheer de stadsdichter!
laat ons leven meer zijn
dan een bloem, een vis, of
een vogel in de lucht…

kom toch niet aan
zuinig te zijn met ons geld en werk,
te kiezen voor het leven,

zonder welvaart geen welzijn,
wie zal anders de rekening betalen?
mijnheer de stadsdichter!
laat ons leven meer zijn
dan een bloem, een vis, of
een vogel in de lucht…

Attentie, alstublieft. Attentie.
Hier en nu, jongens en meisjes.
Dat willen jullie altijd vergeten.

Here and now, You forget to pay
attention to what’s happening...

Middeleeuwse poorten, muren en wallen,
verdwenen? De Twin Towers verloren?

Eerst mooi plechtig, toen verwaarloosd en
toen het was een jubileum herdachten wij,
plaatsten een steen voor een steen,

vergaten beleefd als wij waren
leeg en kaal te worden, dachten aan de
prijs van de bloemen toen de ingehuurde spreker

in een bijzin liet vallen dat er
veel stof tussen de plaat en het glas was gekomen,
wat wij herdachten,

de pijn van het vergeten, het uitstel van
hoe lang nog,
het eventueel morgen om een nest te bouwen.

iets eigentijds
omdat wij niet zwijgen kunnen.

Onder de bruggen snakt het stilstaand water,
dat mansdiep in de singels staat,
naar TIJD maar is het toch duidelijk
een koets met zeven paarden
die hier onder onze benen op wolkjes zweeft,

ik
ik die hard naar
mijn moeder ren
die bij welke? poort op mij wacht
waar groene gele en blauwe
bloemen groeien

moeder waar ik beurtelings in en uit
wil kruipen
moeder die zegt

kindje toch,
je zou niet gisteren of
morgen moeten leven
maar vandaag

niet gisteren
niet morgen
maar vandaag!


Open de poort! Een beeldgedicht van stadsdichter
George Moormann in opdracht van ABC Architectuurcentrum
Haarlem. Het is voorgedragen op 4 oktober 2004. Tijdens de
voordracht in het ABC-architectuurcentrum werd op een muur
achter George Moormann de tekst van het gedicht getoond op
dia’s van de (voormalige) stadspoorten van Haarlem en de plekken
waar zij stonden.

Concept/Beeld/Fotografie/Ontwerp: George Moormann 

Fotografie: Peter Kok Haarlem 2004